ไปจำคำนี้มาจากไหน ผมก็จำไม่ได้แล้วละครับ      
นึกได้อีกทีก็ตอนที่นั่งจิ้มแป้นภาษาไทย
อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ความเร็วเท่าเต่าอยู่ที่สำนักงาน  
ครั้งแรกที่ได้ยินคำนี้ ผมรู้สึกคล้อยตามไปชั่ววูบ
แต่ไม่ได้เก็บมาคิดวกวนทั้งคืนวุ่นวาย  
รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แอบคิดถึงคนไกล แบบที่เขาว่าจริงๆนั่นแหละ
 

ในความห่างไกล ผมว่ามันคงแยกได้เป็นความห่างแบบไหน     
ห่างกาย หรือ ห่างใจ        
ห่างแบบแรกทรมานพอทนไหวสำหรับคนซาดิส     
ห่างแบบที่สองคงน่าใจหาย ถ้ามีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกับใครสักคน       
และจำทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว
สองเท่า หรือสามเท่า  
เมื่อมันเกิดขึ้นกับตัวเราเอง       
  

ความห่างคงไม่ใช่เพื่อนตัวร้าย ที่ออกมาก่อกวนให้เราหดหู่ใจเล่น   
แต่ผมว่ามันมาพร้อมๆกับแฝดคนละฝา       
ที่ชื่อพิมพ์คล้ายๆกันว่า "ห่วง"    
ห่าง กับ ห่วง เป็นพี่น้องกัน     
ห่างเป็นพี่ ที่คอยสร้างด่านให้น้องคนเล็กต้องฝ่าฟัน      
อาจมีหลายด่าน อาจมีหลายตอน   
ไม่ได้มีความต้องการอะไรมากมายในแต่ละเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น     
ห่างเพียงแค่หวังเล็กๆว่า น้องของเขา    
จะได้เรียนรู้ว่า การเป็นห่วง หรือ ห่วงเป็น มันแตกต่างกันยังไง
       

แต่บางที โชคไม่เข้าข้าง ทำให้น้องไม่ผ่านบททดสอบ       
อาจเป็นเพราะ ห่วงไม่เป็น หรืออาจจะไม่เป็นห่วง  
คำว่า ห่าง เลย ยิ่งห่างออกไป ออกไป

คงไม่ยากจนเกินไป ถ้าใครสักคนจะเอาวงกลมเล็กๆวงหนึ่ง        
มาวางตรงกลางระหว่างความห่าง      
สร้างเป็นความคิดถึงก้อนน้อยๆ ดูน่ารักไม่หวือหวา    
ก็น่าจะกลายเป็นความห่างที่มีความอบอุ่นลอยอยู่จางๆ  
ไม่ร้อน ไม่หนาว จนเกินไป
        

ผมจำแทบไม่ได้แล้วว่า ผมเคย ห่าง และ ห่วง ใครครั้งสุดท้ายตั้งแต่เมื่อไหร่     
คงเป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งที่ห่างบางอย่าง จนเริ่มห่วงแต่ตัวเอง     
มากกว่าที่จะเริ่มหันไปห่วงคนอื่นๆ      
(อย่ามองผมแบบนั้น อย่างน้อย ผมก็ยังห่วงพ่อ แม่ พี่ น้อง ของผมอยู่นะ)
   

แต่ว่า ชักเริ่มจะอยาก ห่วง ใครสักคนขึ้นมาแล้วละ    
ว่าแล้วก็เพิ่งมาสังเกตอยู่เหมือนกันว่า    
ห่าง กับ ห่วง อาจจะเป็นคำคำเดียวกันก็ได้   
เห็นไหม ห่างก็คือห่วง ที่มีความคิดถึงเล็กๆแทรกอยู่ตรงกลาง..ระหว่างกัน ^^