เวลาเดินทางไปเร็วกว่าที่เราคาดคิด
ยิ่งเดินไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเหลือน้อยลงเท่านั้น
ทุกวันนี้ตารางเรียนของผมเดินทางมาให้ก้าวเท้าเข้าห้องเรียนไม่ต่ำกว่าแปดโมงเช้าแทบทุกวัน
เรียนวิชาภาษาที่สามสัปดาห์ละสามวัน วันละสามชั่วโมงได้
วิชาเอกที่แสนน่าเบื่อหน่ายและไม่รู้ว่าจะมีผลอะไรกับชีวิตที่กำลังเดินหน้าต่อไปอย่างทุกวันนี้
เป็นการเรียนที่ไม่ค่อยจะน่าพิศมัยหัวใจคนหนุ่มแสนขี้เกียจอย่างผมเท่าไรนัก
แต่ก็ยังแอบคิดอยู่ในใจลึกๆ ลึกมากๆ จนบางทีก้มลงไปควานหาเท่าไหร่ก็แทบจะหาไม่เจอ
ว่าวิชาที่เรียนอยู่ทุกวันนี้ จะทำให้เราเป็นเรามากขึ้น กว่าที่เป็นอยู่
เอาเป็นว่า ถ้าไม่เก่งขึ้น ก็โง่กว่าเดิมละวะ
แต่มันคงไม่หยุดอยู่กับที่อย่างนี้หรอก
หลังเลิกเรียนทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ ก็เข้าออฟฟิศตอนสองทุ่ม
เปิดเพลงให้คนที่เปิดวิทยุฟังกันสี่ชั่วโมง
ทำหน้าที่สื่อ ที่อาจจะไม่ใช่สื่อที่ดีอย่างที่ใครๆเขาเป็น
เพราะตอนนี้ผมก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่า
สื่อที่ดี มีหน้าตาอย่างไร ??
เท่าที่ทำได้ คือทำหน้าตาให้คล้ายสื่อเข้าไว้
แล้วเข้าไปทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
เท่าที่ฝีมือและกำลังจะพัฒนาไปเรื่อยๆได้
เที่ยงคืน เดินกลับหอคนเดียว
บ้างก็กลับพร้อมเพื่อนที่มานั่งฟังเพลงเป็นเพื่อนที่ออฟฟิศ
กลับถึงหอ นั่งเล่นคอม ทำการบ้าน หยิบดีวีดีเก่าๆที่ยังไม่ได้ดูมานั่งดู
นั่งดูรูปเก่าๆ เอานิตยสารที่ซื้อมาเดือนละเกือบเก้าเล่มมานั่งอ่าน
กว่าจะได้นอนตีสองตีสาม
นอนหลับสบายใจไปพร้อมกับวันเหนื่อยๆ
เรียนมหา'ลัยมาสามปีกว่าๆแล้ว เข้าสู่ปีที่สี่
ดีใจ ที่ได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ตัวเองอยากทำ
ความฝันที่ขีดเส้นไว้ เป็นไปตามที่เราหวังไว้
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตรงตามเส้นที่เรากำหนด
แต่สุดท้ายแล้ว มันก็ทำให้ความฝันของเรากลายเป็นความจริง
นั่งคิดเล่นๆ
การที่เราไปถึงความฝัน
บางที ก็ทำให้เราคิดอยากที่จะฝันใหม่ๆ
เมื่อความฝันเป็นความจริง
บางความจริงก็ไม่ใช่อย่างที่เราฝันไว้
หรือความจริงกับความฝันไปด้วยกันไม่ได้จริงๆ
การได้อะไรมา อาจทำให้เราเสียอะไรบางอย่างไป
เราจะยอมเสียอะไรบางอย่างของเราไปมั้ย
เพื่อแลกมาซึ่งสิ่งที่เราต้องการ
แลก ถ้าความต้องการมันมากเกินกว่าที่เราจะควบคุม
หรือไม่แลก ถ้ามันจะทำให้ตัวเรา ไม่เป็นอย่างที่เราเป็น
ยังไง
ปีนี้
ต้องทำหนังสือพอตเกตบุ๊คของตัวเองสักเล่มที่ทำเป็นหนังสือทำมือไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว
ต้องทำนิตยสารด้วยฝีมือของคนที่อยากจะทำมันจริงๆออกมาให้เห็นหน้าค่าตากัน
ต้องสอบไปญี่ปุ่นให้ได้
ไม่ใช่ความอยาก เพราะผมไม่ได้อยากทำ
แต่ผมต้องทำมันให้ได้
ด้วยสองมือที่มีเท่าๆกัน แต่สร้างสรรค์สิ่งที่เกิดขึ้นต่างกัน บนช่วงเวลาเดียวกัน
เพราะเวลาไม่เคยรอใคร
จะทำอะไรก็รีบทำ
ใครจะไปรู้
วันพรุ่งนี้ไม่มีในโลก
