Sarung ha myun hal soo rok - Han Sung Min

The Classic OST.

เคยไหม ......มีช่วงเวลาเงียบสงบในคำ่ำคืนหนึ่ง

ให้ได้นึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา

ให้ได้ถามไถ่ตัวเองเพียงลำพัง

ถึงความฝัน

ความหวัง

ถึงจุดมุ่งหมายในบางสิ่งบางอย่าง

เราได้สร้างหรือทำลายอะไรไปบ้าง

เราเดินทางมาได้ไกลเพียงใด หรือว่ายังคงย่ำอยู่กับที่

หรืออาจบางที....ได้ถอยหลังกลับไปอย่างน่าใจหาย

ความสำเร็จคือรางวัลแห่งชีัวิต

ของขวัญล้ำค่าของแต่ละคนย่อมแตกต่างกันไป

หากกาลเวลาที่ผ่านมาไร้รางวัลอันเป็นสิ่งให้น่าภาคภูมิใจ

ก็ใช่ว่าเราจะเดินทางต่อไปไม่ได้

หนทางสายนี้ยังยาวไกลนัก

แวะพักสักครู่....หากรู้สึกเหนื่อยล้า

ทบทวนถึงบางสิ่งที่เคยผิดพลาด

พร้อมจะปรับปรุงให้ดีขึ้นมาใหม่

แล้วก้าวต่อไปข้างหน้างอย่างผู้ที่ไม่ยอมท้อถอย

ของขวัญจากกาลเวลาจะยังรอคอยเราอยู่เสมอ....

มุ่ย. .

ถึง มุ่ย

สบายดีมั้ย ? ตอนนี้เราก็สบายดีน่ะ

จากวันนั้น จนถึงวันนี้ ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วสิน่ะ

ตอนนี้เราคิดถึงมุ่ยมากๆเลยน่ะ . .แล้วไม่ใช่แค่ตอนนี้

แต่ทุกๆวัน เรายังมีมุ่ยมานั่งอยู่ในหัวใจเราเหมือนเดิมอยู่เสมอ

เราไม่เคยโกรธมุ่ยเลยน่ะ ที่ต้องการจากกันโดยที่เราไม่ได้ร่ำลา

บางทีถ้าเราต้องร่ำลา ใครคนนี้ อาจจะยังทำใจไม่ได้ ก็ได้น่ะ

มุ่ยจำวันนั้นได้มั้ย วันที่เราสองคน ไปนั่งเล่นที่ริมชายหาด

ที่ที่เราบอกมุ่ยว่า เราชอบมันมาก

เราสองคนนั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้ ฟังเสียงคลื่นกระทบหินที่ชายฝั่ง

เล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟังกันและกัน มีเพียงเราสองคนที่ชายหาดตรงนั้น

วันนี้ เรายังผ่านที่ตรงนั้นอยู่ เมื่อไหร่ที่เราได้ผ่าน

ภาพวันเก่าๆของเราก็ตื่นขึ้นมาให้เราได้นึกถึงอยู่ทุกครั้งเลย

ถึงแม้ว่าตอนนี้ จะไม่มีวันนั้นอีกแล้ว

แต่เราก็ยังเก็บวันนั้นไว้ในความทรงจำของเราอยู่เสมอน่ะ

ที่นั่นเป็นยังไงบ้างหรอมุ่ย ที่ที่ใครๆเค้าก็เรียกว่า สวรรค์

มีคนบอกว่า มุ่ยไปที่ที่มีความสุข แล้วมุ่ยมีความสุขจริงรึป่าว

มุ่ยไม่เคยมาบอกเราเลยนิ แล้วเราจะรู้ได้ยังไง

แต่เราก้อคิดว่า ที่ที่มุ่ยไป คงเป็นที่ที่มีความสุข

แล้ววันนึง เราอาจจะได้ขึ้นไปบนนั้นบ้างก็ได้น่ะ

ถึงตอนนั้น มุ่ยยังคงจำเราได้อยู่นะ

ตอนนี้ค่ำแล้ว เราอยากออกไปดูดาวอย่างที่เราเคยไปดูด้วยกัน

แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยถ้าเราได้ดู เราก็คิดว่ามุ่ยคงดูอยู่กับเราด้วย

แล้ววันนั้นล่ะ วันที่เราได้นั่งชิงช้าใต้ต้นไม้ ริมทะเลตอนเราไปเข้าค่ายไง

มุ่ยยังจำได้ใช่มั้ย ?

วันที่เราสองคนเล่าเรื่องอะไรต่อมิอะไรให้ฟังกันจนหมดเปลือก

เป็นวันที่เรามีความสุขมากเลยรู้มั้ย ตอนนี้คิดถึงมุ่ยมากจริงๆ

ตอนนี้มุ่ยอยู่ที่ไหนหรอ บอกเราทีสิ

ก้อนหินก้อนนั้น ก้อนที่มุ่ยให้ไว้กับเรา

ตอนนี้มันยังคงอยู่ที่เราตลอดเวลาเลยน่ะ

เราพกมันไปทุกที่เลยล่ะ อย่างที่มุ่ยบอกไง

" จะได้เหมือนมีมุ่ยอยู่กับเราตลอดเวลา

เมื่อเราไม่มีใคร อย่างน้อยเราก็ยังมีมุ่ย "

ถึงแม้วันนี้จะไม่มีมุ่ยอีกต่อไปแล้ว

แต่มุ่ยคนเดิม ก็ยังคงอยู่ในใจเราตลอดเวลาน่ะ

วันนี้เราไปอ่านไดอารี่ที่เราสองคนเขียนกันไว้

เราเอามาที่หอพักด้วยน่ะ

เลยเอาบทนึงที่มุ่ยเขียนไว้มาใส่ไว้บ้าง อย่างน้อย เราก็จะได้นึกถึงวันเก่าของเรา

ที่เคยมีความสุขมากที่สุด เพียงแค่ครั้งหนึ่งในชีวิต

ที่คนธรรมดาๆอย่างเราจะได้มันมากับตัว

เราก็ขอชื่นชมกับมันอย่างออกนอกหน้าหน่อยล่ะกัน

ตอนนั้น กับตอนนี้ ความรู้สึกของเราที่มีให้กับมุ่ย

มันยังคงมีค่าเท่าเดิม ไม่มีเปลี่ยนแปลง

และไม่มีวันเปลี่ยนไปได้ เรายังคงรู้สึกดีกับสิ่งที่เราได้รับมา

ถึงแม้ว่าเราจะไม่มีโอกาสได้รับมันอีกแล้ว

แต่เท่านี้ เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับเราแล้วล่ะ

เรายังคงเป็นเปาคนเดิม ที่ยังมีรอยยิ้มต้อนรับทุกๆคนที่เข้ามาหาเรา

เรายังมีชีวิตอยู่ได้ ถึงแม้ว่าเราจะขาดสิ่งที่เรารักมากที่สุดไป

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เราเสียสิ่งนั้นไป

แต่เรากลับได้มันมาอย่างเต็มที่

เราต้องอยู่ได้สิ อย่างที่มุ่ยเคยบอกเราไง . .

" หากใครคนนึงจากไป คนอีกคนนึงต้องอยู่ต่อ

แม้ว่ากายเราจะห่างกัน แต่หัวใจเรายังคงผูกพันธ์กัน ตลอดไป "

เปารักมุ่ยมากที่สุดเลยน่ะ